OUN miała stracić w tych walkach tylko na Wołyniu 500 zabitych.
Za nacierającymi wojskami niemieckimi ruszyły grupy marszowe OUN-B podzielone na trzy zgrupowania: „Piwnicz” („Północ”) – dowódcy Dmytro Myron i Dmytro Majiwski, „Centr” („Centrum”) – dowódca Mykoła Łemyk Senyszyn, „Piwdeń” („Południe”) – dowódcy Zinowij Matła i M. Riczka.
Miały one dotrzeć odpowiednio do Kijowa, Charkowa, Odessy i Krymu, po drodze zakładając lokalną administrację i milicję. Osobna 15-osobowa grupa Jarosława Stećki zamierzała dotrzeć jak najszybciej do Lwowa i proklamować tam utworzenie państwa ukraińskiego.
Również konkurencyjna frakcja OUN pod wodzą Andrija Melnyka (melnykowcy) utworzyła swoje grupy marszowe. Między grupami marszowymi obu frakcji OUN dochodziło do starć i potyczek, na przykład pod Sokalem zlikwidowano maszerującą na Wołyń grupę OUN-M Ihora Szubskiego i Jewhena Szulhy. 30 sierpnia 1941 zabito na dworcu w Żytomierzu Omelana Senyka i Mykołę Sciborskiego, mających tworzyć ośrodek władzy OUN-M w Kijowie.