Opis i zastosowanie Jako pierwsze stosowano działa kazamatowe, na pancernikach typu Ise, a następnie typu Nagato. Kąt podniesienia wynosił w nich początkowo 20°, następnie zwiększony do 30° w przypadku typu Ise i 35° w przypadku Nagato.
Na wczesnych krążownikach stosowano podstawy pojedyncze z maską ochronną, o masie 21 ton. Kąt podniesienia wynosił od -7° lub -5° do 20° w przypadku krążowników typu Tenryū, do 25° w typie Kuma i Nagara i do 30° w typie Sendai i „Yūbari”. Donośność odpowiednio wynosiła 15,8 km, 17,5 km lub 19,1 km. Masa pocisku wynosiła 38 kg, a masa ładunku miotającego 10,33–10,97 kg.
Na nowszych okrętach stosowano następnie podstawy podwójne modelu A w wieżach, o kącie podniesienia do 30° (część artylerii krążownika „Yūbari”, okręty-bazy okrętów podwodnych i , stawiacz min ). Na krążownikach szkolnych typu Katori i transportowcu wodnosamolotów „Nisshin” zastosowano ulepszone wieże A2, o kącie podniesienia do 35°.
Długość działa wynosiła 7235 mm, długość części gwintowanej lufy 5968 mm. Armata miała zamek śrubowy. Żywotność lufy wynosiła 500–600 strzałów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońskie działa okrętowe Kategoria:Japońska broń artyleryjska II wojny światowej Kategoria:Japońskie armaty