Historia Na przełomie XVIII i XIX wieku dentyści dokonywali pierwszych prób uzupełniania pojedynczych braków zębowych na sztyftach mocowanych w kanale korzeniowym zęba, jednak z powodu braku odpowiednich cementów czy klejów stomatologicznych mocowali je na złotej lub platynowej folii oraz lnie, bawełnie i jedwabiu. Szybko pojawiły się zalecenia pojedynczych naukowców (L. Koecker, B. Rush, T. Kaczorowski), aby korzeń zęba najpierw przeleczyć, ze względu na odontogenne ognisko zakażenia.
W połowie wieku XIX pojawiły się nowe metody mocowania ćwieków: złoty ćwiek na złotej folii (Gustav Blume, 1850), na gutaperce (J. Taft, 1859). W 1880 r. Casius M. Richmond opatentował ząb ćwiekowy ze skuwką oraz własną metodę wypalania porcelany. W tym samym czasie dużą popularność zyskały zęby ćwiekowe Marshalla L. Logana.
Niezależnie od rozwoju zębów ćwiekowych rozwinęła się technika odbudowy zęba koroną całkowitą na kikucie własnego zęba pacjenta, która stosowana jest do dziś.