Mistyka hiszpańska – nurt mistyki chrześcijańskiej rozwinięty w średniowiecznej Hiszpanii.
Źródła i rozwój Początki mistyki hiszpańskiej sięgają XVI wieku, który w literaturze mistycznej zwany jest wiekiem złotym. Dla Hiszpanii był on ważny także ze względu na procesy społeczno-polityczne, które miały wpływ m.in. na rozwój religijności. Był to czas kontrreformacji i działającej w jej służbie inkwizycji.
Reforma życia zakonnego Intensywny rozwój tego nurtu duchowości w szesnastowiecznej Hiszpanii związany jest z reformą życia zakonnego zapoczątkowaną już w XV wieku. Nastąpiła ona po okresie upadku moralności i gorliwości religijnej w wielu zgromadzeniach zakonnych. Kryzys ten wynikał m.in. z zamętu spowodowanego schizmą zachodnią. Pierwsze starania w zakresie odnowienia życia zakonnego miały charakter indywidualny, jednak w 1494 roku przybrały charakter bardziej odgórny, gdy z polecenia papieża Aleksandra, kardynał Francisco Jiménez de Cisneros rozpoczął kierowanie reformą. Głównym jej zamysłem było osobiste nawrócenie i pogłębienie życia religijnego, co miało spowodować także odnowienie społeczeństwa i Kościoła. Istotne było również przejście od silnego akcentowania praktyk zewnętrznych, do skupienia na życiu wewnętrznym. Odpowiedzią na dążenie do głębszego życia religijnego stały się m.in.