Leszek Kuchciński (ur. 6 marca 1915 w Wilnie, zm. w maju 1947), ps. „Bigiel”, „Podkowa”, „Leszek”, nazwisko konspiracyjne „Stanisław Żakowski”, ppor. rez. W konspiracji od 1940 m.in. w Tajnej Armii Polskiej, Konfederacji Narodu, a od wiosny 1945 członek siatki wywiadowczej – najpierw Obszaru Centralnego Delegatury Sił Zbrojnych, następnie szef Oddziału Bezpieczeństwa i Służb Politycznych w ramach komórki wywiadowczej Obszaru Centralnego Zrzeszenia WiN. Podejrzewany przez niektórych historyków o denuncjację grupy Witolda Pileckiego.
Życiorys Urodził się 6 marca 1915 w Wilnie. W Suwałkach ukończył Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego. Podczas nauki w gimnazjum należał do Obozu Narodowo-Radykalnego (ONR), miał brata Jerzego. Kuchciński w czasie drugiej wojny światowej m.in. był członkiem Tajnej Armii Polskiej, w której był oficerem oświatowym. Od wiosny 1945 r. był członkiem siatek wywiadowczych – najpierw Obszaru Centralnego Delegatury Sił Zbrojnych, a następnie Zrzeszenia WiN. Tadeusz Płużański we wrześniu 1946 wprowadził do tzw. grupy Pileckiego „Leszka” Kuchcińskiego, którego znał z czasów konspiracji w TAP.