ProQuest Nursing & Allied Health Source pg. 520.
Cechy budowy igły Końcówka ukształtowana w jak najlepszy dla delikatnego wprowadzenia sposób Opcjonalnie zakładane skrzydełka Precyzyjnie przycięty na długość igły mandryn, zapobiegający urażeniu tkanek (mieszczący się dokładnie wewnątrz igły) Znaczniki głębokości wkłucia Rozmiar igły kodowany kolorem
Wprowadzenie igły Wykonuje się dojście w linii środkowej ciała, lub rzadziej stosowane dojście boczne. Podczas znieczulenia odcinka lędźwiowego z dojściem w linii środkowej najpierw oznacza się poziom L3-L4, który wyznacza linia przeprowadzona pomiędzy kolcami tylnymi górnymi talerza kości biodrowej. Następnie po znieczuleniu nasiękowym skóry i tkanki podskórnej nacina się skórę i ostatecznie wprowadza się specjalną igłę Touhy charakterystycznie zakrzywioną na końcu.
Identyfikacja przestrzeni zewnątrzoponowej Igłę należy kierować w linii środkowej w miejscu wkłucia. O prawidłowym prowadzeniu igły świadczy brak wyraźnego oporu. Kiedy w trakcie prowadzenia igły pojawia się opór, świadczy to o dotarciu igły do opony twardej. Igła nie może wówczas przebić tej przestrzeni, a każdy kontakt z oponą może ją naruszyć i spowodować niepowodzenie zabiegu.