Do Biełgorodu skierowano także synów Marii: Żebraila, Eliasza, Okropira i Herakliusza oraz jej drugą córkę Annę. Maria oraz każde z jej dzieci otrzymało stałą pensję, w przypadku królowej wynosiła ona 1460 rubli rocznie. Królowej początkowo pozwolono także zachować przy sobie gruzińskich służących, następnie zostali oni jednak zmuszeni do wyprowadzki z monasteru, gdyż stała obecność mężczyzn na jego terenie pozostawała w sprzeczności z regułami żeńskiego życia mniszegoГРУЗИНСКАЯ ЦАРИЦА В БЕЛГОРОДЕ. Również dzieci Marii od 1804 kolejno wyjeżdżały do Petersburga na naukę, jedynie najmłodszy Herakliusz pozostawał pod opieką matki. W 1808 królowa żaliła się gubernatorowi kurskiemu na brak środków do życia i długi, prosząc o pomoc finansową; nie wiadomo, czy ostatecznie ją otrzymała. Rok później, z uwagi na zły stan zdrowia, Maria otrzymała natomiast zgodę na wyjazdy za miasto.
Maria odzyskała wolność w 1811, gdy car Aleksander I pozwolił jej na przeprowadzkę do Moskwy razem z całą rodziną. Tam też przebywała do śmierci w 1850. Jej ciało zostało przewiezione do Gruzji i pochowane obok męża w katedrze Sioni.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Gruzińska szlachta Kategoria:Gruzińskie królowe Kategoria:Urodzeni w 1768 Kategoria:Zmarli w 1850