W 1868 r. najnowocześniejsze działa Kruppa prowadziły ogień do pancerzy Grusona i ku wielkiemu rozczarowaniu Alfreda Kruppa rykoszetowały od nich, nie wyrządzając szkody. W rywalizacji na polu produkcji opancerzenia, datującej się od lat 40., Gruson zachowywał przewagę, a współpraca z Schumannem sprawiła, że baterie i wieże pancerne stały się standardowym wyposażeniem niemieckich fortyfikacji. Powodowało to też popyt na te wyroby za granicą.
W 1873 r. Krupp przeprowadził próby działa w wieży pancernej (Panzerkanone), które mimo doskonałej jakości ustępowały wyrobom Grusona.
W 1873 r. Gruson wprowadził szereg innowacji, m.in. zmniejszający odrzut przy wystrzale system hydrauliczny.
W 1879 r. zamontował pierwszą dwudziałową, żeliwną wieżę w Forcie Kameke, broniącego Metzu. Po testach w latach 70. i 80. dowiedziono, że w czasie wystrzału jednego działa drugie traci cel, powrócono więc do dział pojedynczych, które stały się standardem w niemieckich fortach do 1939 r.
W 1883 r. uruchomił pierwszą podnoszoną jednodziałową wieżę pancerną, która wszakże została przyjęta z mniejszym entuzjazmem, uznano ją bowiem za zbyt skomplikowaną do obsługi przez minimalnie przeszkolone załogi forteczne.