Guigo de Ponte, Dionizy z Rijkel i Mikołaj Kempf. Trzecia płaszczyzna dotyczy celu i istoty kontemplacyjnego programu życia.
Do autorów mistyki kartuzjańskiej, prócz wymienionych wcześniej należą: Guigo I, Guigo II, Adam z Dryburghy, Jakub z Jüterborgu, Jan Justus Lanspergius, Innocenty Le Masson, François de Sales Pollien, Augustyn Guillerand, Jan Chrzciciel Porion. Wśród niewielu znanych mistyczek żeńskiej gałęzi zakonu jako autorka wyróżnia się najbardziej Małgorzata z Oingt.
Dzieła literatury mistycznej
Kartuzi odegrali wielką rolę w przekazie dzieł literatury autorów mistycznych. Odbywało się to szczególnie w okresie średniowiecza i wczesnej nowożytności. Istnieją teksty poświadczające, że najczęstszym zajęciem zakonników było kopiowanie rękopisów. Udało im się również zgromadzić zasobną bibliotekę. Liczne kodeksy, zawierające dzieła mistyki flamandzkiej i nadreńskiej pochodzą właśnie z klasztorów kartuzów. W XVI wieku klasztor kartuzów w Kolonii, kierowany przez przeora Piotra Blomevennę (1507-1536) i Gerharda Kalckbrennera