trzech-czterech miesięcy. Na początku lat 20. przeprowadził się z Polski na Łotwę, gdzie organizował białoruską oświatę. W latach 1921–1922 kierował białoruskimi kursami nauczycielskimi w Dyneburgu. Mieszkał w Rydze i Kownie, występował z artykułami na tematy moralno-etyczne i religijne. Następnie powrócił do Polski, gdzie mieszkał przez kilka lat do wybuchu II wojny światowej.
W czasie niemieckiej okupacji pracował jako nauczyciel w Mińsku i Baranowiczach. Po wojnie mieszkał w Niemczech Zachodnich i Stanach Zjednoczonych, gdzie od lat 50. działał w miejscowej białoruskiej społeczności, m.in. występował ze wspomnieniami w gazecie „Baćkauszczyna”. Zmarł w Chicago 14 sierpnia 1958 roku.
Twórczość Eduard Budźka był autorem licznych artykułów w białoruskiej prasie, m.in. krótkich wspomnień o wydarzeniach i postaciach białoruskiego ruchu narodowego pierwszej ćwierci XX wieku.
Rodzina Eduard Budźka miał córki Ludwikę i Irenę, a także syna Czasłaua.