Anita Szapira (hebr. אניטה שפירא, ang. Anita Shapira) (ur. 1940 w Warszawie) – izraelska historyk, specjalistka w dziedzinie historii Izraela.
Życiorys Urodziła się w 1940 w Warszawie, w rodzinie polskich Żydów, którzy przeżyli wojnę i w 1947 wyemigrowali do Palestyny. Początkowo mieszkali w Tel Awiwie, a następnie przenieśli się do Jad Elijjahu. Anita Szapira studiowała na Wydziale Historii Ogólnej i Narodu Żydowskiego na Uniwersytecie Telawiwskim, w 1968 obroniła pracę magisterską u Szelomo Neemana o politycznym rozwoju Batalionów Pracy. Sześć lat później obroniła doktorat u prof. Daniela Capri, którego tematem była „Żydowska walka o pracę w latach 1929-1939”. W 1981 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a pięć lat później tytuł profesora zwyczajnego. Od 1985 jest profesorem Uniwersytetu w Tel Awiwie, w latach 1990–1995 pełniła tam funkcję dziekana Wydziału Humanistycznego. Równocześnie od 1985 do 1989 była członkiem Komisji Planowania i Budżetu przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego. W 1988 weszła w skład zarządu Zalman Shazar Institute, a od 1995 przewodniczy „Ruben Merenfeld Chair for the Study of Zionism”. Należy do grona współzałożycieli powstałego w 1996 Yitzhak Rabin Center for Izrael Studies, w 2002 została prezesem Fundacji Pamięci Kultury Żydowskiej i pełniła tę funkcję przez sześć lat.