Po powrocie do Warszawy podjęła pracę urzędniczą w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym, potem w biurze Polskiego Radia. Wzięła udział w konkursie na pracowników programowych i zdobyła jedno z siedmiu miejsc na 130 kandydatów. W Radiu poznała swego drugiego męża – Henryka Mirosza (1921–2006), przez wiele lat szefa „Muzyki i Aktualności”. W 1959 roku została w ramach Komitetu ds. Radia i Telewizji przeniesiona z radia (przy ul. Malczewskiego) do telewizji na plac Powstańców Warszawy, a później na ul. Woronicza.

Prowadziła w TVP cotygodniowy magazyn „Miniatury”, składający się z kilku felietonów, a także „Bank miast”, później w II programie TVP program „Twarzą w twarz”. Pod koniec lat 80. XX w. wspólnie z Aleksandrem Małachowskim prowadziła przez dwa lata program interwencyjny Telewizja nocą.

Pomimo tego, że cały okres powojenny spędziła w Warszawie, zachowała sentyment dla miasta lat dziecinnych – Łomży. Była jednym z członków założycieli, którzy 11 listopada 1958 roku założyli w Warszawie Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej. Jest Honorowym Obywatelem Miasta Łomży. Autorka dwóch książek: „Czerwone oczy kamer” oraz autobiografii „Mój czas” z przedmowami Xymeny Zaniewskiej, Olgi Lipińskiej i Wawrzyńca Kłosińskiego, wydanej przez TPZŁ.