Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan (tzw. pierwochrześcijanie) – istniejąca w Polsce w latach 1912–1947 wspólnota protestancka o charakterze ewangelikalnym będąca prekursorem ruchu braci plymuckich na ziemiach polskich. Jej wierni weszli w skład Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL, a w 1981 utworzyli Kościół Wolnych Chrześcijan.
Historia Dzieje do 1918 roku Zrzeszenie zostało założone i zarejestrowane w 1912 w Warszawie, a jego wiodącymi postaciami byli Wacław Żebrowski, Stefan Bortkiewicz i Antoni Przeorski. Jego pierwszym przewodniczącym został Wacław Żebrowski, były duchowny rzymskokatolicki i mariawicki (do 1911), odwołany z tego stanowiska w 1929. Jeszcze przed rokiem 1918, Zrzeszenie weszło w kontakt z Józefem Mrózkiem seniorem, przywódcą wspólnot postpietystycznych działających na Śląsku Cieszyńskim od 1909 niezależnie od Kościoła Ewangelicko-AugsburskiegoJ. Mrózek jun., Rys historyczny ruchu braci wolnych, „Łaska i Pokój” wydanie specjalne 2009, s. 6..
Dzieje w II Rzeczypospolitej i w okresie okupacji W okresie międzywojennym jedną z głównych postaci Zrzeszenia stał się Stanisław Krakiewicz, przełożony Zboru Ewangelicznych Chrześcijan Wolnych w Warszawie, późniejszy wieloletni prezes Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Ze Zrzeszeniem w tym okresie współpracował Paweł Wojnar.