Tadeusz Burzyński (ur. 8 października 1914 w Chruślinie, zm. 1 sierpnia 1944 w Warszawie) – sługa Boży, męczennik, prezbiter, uczestnik powstania warszawskiego, drużynowy harcerski, członek AK.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. Ucząc się w gimnazjum w Łowiczu był drużynowym harcerskim. Przedwojenne harcerstwo wychowało go w ideałach umiłowaniem wolności, patriotyzmem, służbą dla społeczeństwa i BoguSkauting w seminarium, ZHR, 2001, s. 5–10.. Po ukończeniu gimnazjum w 1933 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, które ukończył przyjmując 21 sierpnia 1938 r. święcenia kapłańskie z rąk bp Włodzimierza Jasińskiego. Podczas studiów kontynuował swoją działalność harcerską w Harcerskim Kręgu Kleryckim w Łodzi. Po święceniach przeniósł się do Pęcherów i kontynuował studia na wydziale teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W tym okresie pełnił obowiązki kapelana w Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo. W lipcu 1944 r. skierowany został by zastąpić ks. Jana Zieję na stanowisku kapelana w warszawskim Domu SS Urszulanek Najświętszego Serca Jezusa Konającego. Będąc członkiem Armii Krajowej uczestniczył w powstaniu warszawskim jako kapelan. Został śmiertelnie ranny przy umierającym powstańcu po wysłuchaniu spowiedzi i udzieleniu sakramentu Eucharystii.