W kolejnej dekadzie znów wyjechał do Czechosłowacji, co wiązało się z ważną zmianą w jego życiu osobistym. Pełnił obowiązki konsula PRL w Bratysławie a następnie, podczas rocznej delegacji funkcję kierownika Polskiego Ośrodka Kulturalnego (1986–1987). W 1988 wyjechał na swoją ostatnią placówkę dyplomatyczną do Pragi. Ponownie mianowany I sekretarzem ambasady polskiej.

W okresach pobytu w kraju, kiedy tylko mógł, powracał prywatnie i służbowo na wybrzeże podtrzymując dawne kontakty. Żywo interesował się wszystkim co działo się w Gdańsku i na Kaszubach.

Kiedrowski stał się znawcą stosunków polsko–niemieckich nie tylko z racji pełnionych funkcji zawodowych, ale, co równie ważne, z racji pochodzenia i doświadczeń życiowych, które stały się poniekąd przyczynkiem do podjęcia literackiej próby osobistego rozrachunku. Zaowocowało to wieloma publikacjami a wreszcie wydaniem w 1987 r. ważnej książki „Spotkania niemieckie” opisującej przemiany postaw w NRD w okresie powojennego czterdziestolecia ().