Królestwo Walencji (wal. Regne de València, katal. Regne València, hiszp. Reino de Valencia, łac. Regnum Valentiae) – położone we wschodniej części Półwyspu Pirenejskiego, było jedną z części Korony Aragonii. Kiedy Królestwo Aragonii połączyło się przez unię dynastyczną z Królestwem Kastylii w 1469 r., by stworzyć Królestwo Hiszpanii, Królestwo Walencji stało się częścią monarchii hiszpańskiej.
Historia thumb|left|Hiszpania w latach 1212-1492 Kolonia rzymska Valentia Edetanorum, której nazwa pochodzi od łac. valens "silny", na znak zwycięstwa nad Luzytanami; została założona w 138 roku p.n.e. i zamieszkana przez rzymskich żołnierzy. Od 712 do 1238 roku Walencja znajdowała się pod panowaniem arabskim.
Podbój Rekonkwistę Walencji rozpoczął w 1233 roku król Aragonii Jakub I, zwany Zdobywcą. W tym roku zdobył miasta Morella, Borriana i Peníscola, tym samym zbliżając się do samej Walencji.
4 lata później, w 1237, pokonał wojska arabskie pod w bitwie pod Puig. W kwietniu 1238 rozpoczęło się oblężenie Walencji. 28 wrześnie muzułmański król miasta Zayyan ibn Mardanisz poddał miasto. Około 50 tys. mieszkańcom miasta zagwarantowano możliwość bezpiecznego jego opuszczenia. 9 października 1238 roku wojska Jakuba I wkroczyły do Walencji.