Stosunki polsko-kozackie w latach 1918–1922 – relacje między Polakami a Kozakami po I wojnie światowej.
Po odrodzeniu Polski 11 listopada 1918 r., jednym z głównych problemów nowo utworzonego państwa było ułożenie stosunków z krajami powstałymi na gruzach Imperium Rosyjskiego. W sytuacji głoszenia przez bolszewików hasła rewolucji światowej Naczelnik Państwa Józef Piłsudski poszukiwał sprzymierzeńców do prowadzenia wspólnej walki przeciwko sowieckim komunistom. Swoją uwagę zwrócił m.in. na Kozaków.
Już w grudniu 1918 r. do Warszawy przybył poseł Republiki Dońskiej gen. Aleksandr W. Czeriaczukin. W tym czasie nie zawarto jednak żadnej umowy. Na początku 1920 r. porozumienia z Polakami zaczęli szukać Kozacy Kubańscy, dotychczas całkowicie popierający Białych gen. Antona I. Denikina. Po zajęciu Jekaterynodaru przez wojska bolszewickie w poł. marca tego roku, próby te zostały przerwane. Dopiero po powołaniu Centralnej Rady Kubańskiej w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych została w czerwcu przyjęta delegacja Kozaków kubańskich na czele z Ihnatem Biłym, który następnie spotkał się z J. Piłsudskim. Zamierzali oni uzyskać pomoc zarówno ze strony Polski, jak też Ententy w celu doprowadzenia do interwencji wojskowej na południu Rosji, mającej oswobodzić ziemie kozackie spod władzy bolszewickiej.