przez rosyjskich zaborców doprowadziła do regresu na terenie gminy Zadzim: popularne stały się emigracje ludności, zwłaszcza do Łodzi i innych uprzemysłowionych miast, zamknięto szkołę w Zadzimiu (1821 r.), a wsie Iwonie i Charchów Księży nawiedziła epidemia tyfusu i cholery, która pochłaniając wiele ofiar, prawie całkowicie wyludniła te miejscowości.
W trakcie I wojny światowej gmina Zadzim uniknęła bezpośrednich skutków działań wojennych, nie będąc areną zmagań pomiędzy armią niemiecką i rosyjską. Pomimo tego, sytuację ekonomiczną gminy po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, określić można jako nie najlepszą, a próby poprawy tego stanu (m.in. założenie kas spółdzielczo-pożyczkowych w Zadzimiu i Ralewicach w 1928 r.), nie przyniosły oczekiwanych efektów.
Podczas II wojny światowej na terenie gminy Zadzim także nie doszło do ważniejszych potyczek. Obszar gminy zajęty został przez wojska okupanta 5 IX 1939 r., kiedy to wobec krytycznej sytuacji, Armia „Łódź” wycofała się z linii obrony wzdłuż Warty i Widawki w kierunku Wisły.