Kanonierki typu Maya – typ czterech wczesnych kanonierek parowych japońskiej marynarki wojennej, z końca XIX w. Okręty te służyły podczas wojen chińsko-japońskiej 1894-95 i rosyjsko-japońskiej 1904-05.
Okręty zamówiono w ramach programu budowy z 1882 roku i budowano w stoczniach japońskich. Były to pierwsze japońskie kanonierki, do których konstrukcji użyto żelaza. Okręty napędzały po dwie poziome, dwucylindrowe maszyny parowe podwójnego rozprężania o mocy 960 ihp (inne źródło: 700 hp); parę dostarczały dwa cylindryczne kotły, a 2 śruby nadawały prędkość 12 węzłów. Zapas węgla wynosił 60t; kanonierki miały też w pełne ożaglowanie typu szkuner. Dla rozróżnienia, "Maya" miała na burcie czarny pas, "Chōkai" – czerwony, "Atago" – żółty; "Akagi" też miał czarny pas, ale wyróżniał się podniesionym forkasztelem i sponsonami burtowymi; od 1894 posiadał też mars bojowy i bocianie gniazdo na masztach.
Pierwotne uzbrojenie miał składać się z jednej armaty Kruppa kal. 210 mm, o długości lufy 22 kalibry (L/22) i jednej armaty 120 mm, L/22, tej samej firmy, ale tylko "Atago" i "Chōkai" zostały tak wyposażone;