Przyczyniły się do tego, oprócz zniszczeń dokonanych przez żołnierzy Zopyriona, przemiany środowiska naturalnego – odnoga Dniestru, nad którą było zlokalizowane miasto, stała się niezdatna do żeglugi.
Ponowne zasiedlenie Nikonion miało miejsce pod koniec I lub na przełomie I i II wieku n.e., tj. po okresie około trzystuletniej pustki osadniczej. Zabudowa Nikonion miała już nieco inny charakter niż w IV wieku p.n.e. − składała się z domów o lekkiej konstrukcji, do budowy których często wykorzystywano fragmenty dawnych kamiennych domów. Wyniki badań archeologicznych przeprowadzonych na pobliskiej nekropoli pozwalają sądzić, że o ile w okresie archaicznym i klasycznym miasto miało charakter grecki, to w pierwszych wiekach naszej ery oprócz Greków zaznaczał się bardzo wyraźny wpływ Sarmatów (prawdopodobnie współdziałających z rzymskim garnizonem z Tyras) oraz tzw. Późnych Scytów. Zanik antycznego osadnictwa w Nikonion jest datowany na połowę III wieku n.e.
Ruiny miasta oglądał jeszcze Marcin Broniewski (podróżnik), który odwiedził te tereny jako poseł króla Stefana Batorego do chana krymskiego.
Przypisy