W 1926 otrzymał tytuł kanonika kapituły kolegiaty zamojskiej. Od 1929 był profesorem, a od 1932 do 1952 dyrektorem Prywatnego Gimnazjum Sióstr Kanoniczek w Lublinie.
Był współzałożycielem Lubelskiego Towarzystwa Miłośników Książki utworzonego w 1926 i jego pierwszym prezesem, którą to funkcję pełnił aż do dnia śmierci. Zgromadził bardzo wartościowy – jedyny takiej klasy w Lublinie – księgozbiór, który jednakże po jego śmierci został zabrany wbrew prawu do Biblioteki Narodowej, później po wielu staraniach do Lublina wróciła tylko mniej cenna część tego księgozbioru i trafiła do Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego oraz Biblioteki Głównej UMCS. Przed II wojną światową kolekcjonował ekslibrisy kościelne, bibliotek polskich XVIII–XX wieku i prywatnych z XX wieku.
Po wojnie mianowany honorowo kanonikiem kapituły katedralnej lubelskiej oraz prałatem, scholastykiem kapituły kolegiaty zamojskiej. Działał w komisji dziejów oświaty i szkolnictwa Polskiej Akademii Umiejętności, w Towarzystwie Opieki nad Majdankiem i w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich, przewodniczył reaktywowanemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk. W 1950 został członkiem zarządu przymusowego zrzeszenia „Caritas” w Polsce, s. 95–96..
Pochowany na cmentarzu przy ul.