w sprawę tę miał być zamieszany Michał Mościcki, syn prezydenta RP Ignacego Mościckiego. Miesiąc po ustąpieniu z urzędu wojewody, w listopadzie 1933 otrzymał honorowe obywatelstwo Tarnopola decyzją rady tego miasta.
Ponownie był w służbie czynnej w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w okresie od 1 kwietnia 1934 do 1 września 1936. Wchodził też, wraz z Bronisławem Czurukiem, do Rady Fundacji im. hr. Jakuba Potockiego i 1 grudnia 1926 podpisał wspólnie z nim protokół o przekazaniu majątku Potockiego na rzecz Fundacji, przeznaczonej na finansowanie badań nad walką z rakiem i gruźlicą.
W czasie II wojny światowej M., poszukiwany przez gestapo, ukrywał się. Jednocześnie uczestniczył w działalności konspiracyjnej Armii Krajowej.
Po wyzwoleniu pracował w Państwowym Urzędzie Emerytalnym do roku 1950.
Zmarł 9 listopada 1966 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 91-4-21).
Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa z Zofią (nieznaną z nazwiska), pełniącą funkcję prezesa oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża w Tarnopolu miał synów: Gustawa (1907–1971), inżyniera mechanika, i Wacława (1908–1939), porucznika 9 Pułku Ułanów Małopolskich, poległego w walkach o Warszawę. Z drugiego małżeństwa zawartego w r. 1934 z Danutą Popow pozostawił córkę Barbarę (ur. 1937), zamieszkałą w Kanadzie, i syna Jana (ur.