Bronisław Wiesław Sulimir Szafran (ur. 30 maja 1897 w Brzeżanach, zm. 4 lipca 1968) – polski botanik, przed II wojną światową kierownik Rolniczej Stacji Doświadczalnej na Czarnohorze. Od 1945 był pracownikiem Uniwersytetu Jagiellońskiego i Ogrodu Botanicznego (w latach 1965-1967 jego dyrektor). Był specjalistą w zakresie briologii i palinologiiEncyklopedia Krakowa, wyd. PWN, Kraków 2000, s.943.

W latach 1921–1926 odbył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 21 kwietnia 1927 uzyskał stopień doktora filozofii w zakresie botaniki na podstawie pracy Budowa i wiek torfowiska w Pakosławiu pod Iłżą, której promotorem był Władysław Szafer. Od 1 lipca 1928 - do wybuchu II wojny światowej był adiunktem w Państwowym Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach (z siedzibą we Lwowie), kierował wtedy Stacją Doświadczalną Uprawy Łąk i Pastwisk na Czarnohorze koło Worochty. Od stycznia 1940 do czerwca 1941 pracował w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Lwowskiego. Od września 1941 do marca 1944 zatrudniony był w Instytucie Badania Tyfusu Plamistego i Chorób Wirusowych prof. Rudolfa Weigla we Lwowie jako nakładacz, następnie jako kontroler.