Łęg jesionowo-wiązowy Ficario-Ulmetum minoris (dawniej campestris) (Knap 1942 em. J.Mat. 1976) – zespół leśny, będący typowym przykładem niżowego lasu łęgowego, należącego do związku Alno-Ulmion.

Występowanie Zasięg występowania zespołu obejmuje większość obszaru Polski – obszary niżowe i wyżynne, jednak rzeczywisty areał jest bardzo niewielki (patrz Zagrożenia i ochrona) i nierównomierny.

Charakterystyka Łęg jesionowo-wiązowy jest wilgotnym lasem, związanym z bardzo żyznymi, wodnymi siedliskami, którego istnienie i struktura uwarunkowane są przede wszystkim stosunkami wodnymi i rodzajem podłoża. Tak jak wszystkie łęgi, charakteryzuje się wysokim bogactwem gatunkowym.

W naturalnych fitocenozach w złożonym, rozbudowanym strukturalnie drzewostanie dominuje wiąz pospolity i jesion wyniosły, a towarzyszą mu dąb szypułkowy, wiąz górski, grab, lipa drobnolistna, klon zwyczajny, klon polny i jabłoń. Warstwa krzewów jest silnie rozbudowana, dominuje czeremcha z domieszką bzu czarnego, trzmieliny pospolitej, derenia świdwy i porzeczki czerwonej. Bogata i zróżnicowana warstwa runa wykazuje wyraźną zmienność sezonową.