Kilkadziesiąt lat później Hindanu dołączyło do rebelii Aszur-da’’in-apla, syna Salmanasara III, który wystąpił przeciw swemu ojcu. Rebelia trwała aż do pierwszych lat panowania Szamszi-Adada V (823-811 p.n.e.), syna i następcy Salmanasara III, kiedy to w końcu została stłumiona. Od tego momentu Hindanu pozostawało pod ścisłą kontrolą asyryjską. Za rządów Adad-nirari III (810-783 p.n.e.) Hindanu wraz z innymi krainami w tejonie środkowego Eufratu przydzielone zostało w zarządzanie Nergal-eriszowi, gubernatorowi prowincji Rasappa. Sargon II (722-705 p.n.e.), chcąc ograniczyċ najazdy grup arabskich nomadów na tereny nad środkowym Eufratem. udzielił im prawa do wypasania ich stad w Hindanu. W 648 roku p.n.e., za panowania Aszurbanipala (669-627? p.n.e.), Hindanu zarządzane było przez Belszunu, pełniącego w tym właśnie roku urząd limmu (eponima). W dziesiątym roku panowania babilońskiego króla Nabopolassara (616 rok p.n.e.), w trakcie pochodu jego wojsk do Asyrii, Hindanu i Suhu złożyły mu trybut. Jeszcze w tym samym roku, po wygranej bitwie pod Gablini, powrócił on jednak zabierając mieszkańców i bogów Hindanu do Babilonu.