Torbiel korzeniowa (cystis radiiicularis) — jest najczęściej występującą torbielą w kościach szczęk, trzykrotnie częściej w szczęce niż w żuchwie. Torbiel związana jest z wierzchołkiem korzenia zęba ze zgorzelinową miazgą. Rzadziej występuje torbiel kanalika bocznego lub kanału powstałego przez niewłaściwe leczenia endodontyczne. Torbiel korzeniowa rozwija się z ziarniniaków nabłonkowych, z gniazd komórek ozębnej (wysepki Malasseza z resztek pochewki Hertwiga) przy współudziale czynnika urazowego i zakaźnego. Na skutek zwyrodnienia wodniczkowego komórek powstaje płyn uciskając równomiernie we wszystkich kierunkach, co powoduje zanik kości. Mieszek torbieli składa się otoczki łącznotkankowej z naciekiem zapalnym i wewnętrznej warstwy zbudowanej z nabłonka wielowarstwowego płaskiego, a w torbielach w pobliżu jamy nosowej lub zatoki z nabłonka cylindrycznego lub migawkowego. Ząb z martwą miazgą tkwiący w torbieli w czasie opukiwania daje objaw drgania. Może również wystąpić objaw trzeszczenia pergaminowego spowodowanego uginaniem się cienkiej w wyniku zaniku blaszki kostnej wyrostka. Po całkowitym zniszczeniu można stwierdzić objaw chełbotania. Rosnąca ku górze i boku torbiel nad zębami siecznymi może uwypuklać się na dnie jamy nosowej w postaci wału Gerbera i przemieszczać małżowinę nosową dolną ku górze – objaw Oppikofera.