Historia Pismo duchów, później nazywane fuji, ma w Chinach długą tradycję; od czasów dynastii Song media miały w ten sposób odbierać wiadomości od różnych bóstw i duchów. W XIX wieku przekazy otrzymywane za pomocą pisma duchów doprowadziły do powstania kilku chińskich religii zbawiennych.
Rozprzestrzenienie się chińskich technik kulturowych, takich jak druk i malarstwo, wpłynęło także na praktykę „pisma duchów” wśród japońskich mnichów zen szkoły Ōbaku, którzy mieli komunikować się ze starożytnym taoistycznym mędrcem, któremu przypisywano stworzenie systemu kung-fu.
XIII-wieczni hiszpańscy kabaliści praktykowali pismo automatyczne; mogła to być metoda, dzięki której powstał Zohar. Joseph Karo (1488–1575) twierdził, że jego anielski mentor komunikował się z nim przynajmniej raz za pomocą pisma automatycznego, dyktując prawa dotyczące Kiddush levana.
Innym wczesnym zachodnim przykładem tej praktyki był XVI-wieczny język enochiański, rzekomo przekazany Johnowi Dee i Edwardowi Kelleyowi przez enochiańskie anioły i stanowiący integralną część magii enochiańskiej. Język ten miał być niezwykle szczegółowy i złożony pod względem gramatyki oraz zasad.