Krótko po ślubie z Georgie Hyde-Lees w 1917 roku poeta William Butler Yeats znalazł się pod silnym wpływem tej praktyki, którą oboje nazywali „automatycznym pismem”.
W książce The New Revelation z 1918 roku Arthur Conan Doyle pisał, że pismo automatyczne powstaje albo za sprawą podświadomości autora, albo za sprawą zewnętrznych duchów działających przez piszącego. Doyle i jego żona prowadzili seans pisma automatycznego z udziałem Harry’ego Houdiniego, podczas którego Lady Doyle zapisała 15 stron rzekomych wiadomości od matki Houdiniego, co Houdini natychmiast uznał za oszustwo.
Esej The Automatic Message (1933), po raz pierwszy opublikowany w czasopiśmie Minotaure, nr 3-4 (Paryż), był jednym z ważniejszych tekstów teoretycznych André Bretona poświęconych automatyzmowi. W 1919 roku Breton i Philippe Soupault wykorzystali metodę, która później stała się surrealistycznym automatyzmem, do stworzenia Les Champs Magnétiques (Pól magnetycznych). W 1997 roku The Magnetic Fields było także tytułem zbioru tekstów surrealistycznych André Bretona, Paula Éluarda, Philippe’a Soupaulta i innych. Zawierał on autoryzowany angielski przekład eseju Bretona The Automatic Message, wykonany przez poetę Davida Gascoyne’a.