Główne symbole duchowości pentekostalnej Pentekostalizm (ruch zielonoświątkowy) narodził się z pogłębienia życia duchowego i religijnego. Pogłębienie to początkowo miało charakter ludowy i przeżyciowy. Nie wyrażało się w systematycznych opracowaniach, co raczej w konkretnych formach zgromadzeń, w pieśniach, kazaniach i osobistych świadectwach, dających wyobrażenie o specyfice pentekostalnej duchowości. Najbardziej adekwatnym sposobem systematyzacji tejże duchowości wydaje się odwołanie do kilku centralnych cech charakterystycznych dla tego sposobu przeżywania wiary chrześcijańskiej. Niektórzy autorzy ograniczają się do wymienienia głównych sposobów modlitwy, wyraźnie odróżniających się do tradycyjnego chrześcijaństwa. Można też się skupić na czterech „praktykach modlitewnych: modlitwa uwielbienia (chwały), modlitwa w językach, wygłaszanie proroctw oraz modlitwa o uzdrowienie. Skupienie się wyłącznie na praktykach modlitewnych bądź skoncentrowanie się jedynie na jednym aspekcie nie pozwala na pełne zrozumienie specyfiki tejże duchowości.