Nazwy rodowe jako typ toponomastyczny są młodsze od nazw dzierżawczych i nazw patronimicznych. W Polsce znaczący przyrost nazw odnotowano w okresie XV-XVI wieku w związku z rozwojem osadnictwa. Jak zauważyli H. Górnowicz i Z. Brocki, mazowieckie nazwy rodowe są najliczniejsze zarówno w Polsce, jak i w całej Słowiańszczyźnie. Badacze podają, że do XV wieku nazw tych było 47, w XV w. przybyło ich o 434, najwyższy przyrost odnotowano do XVI wieku – 987. Rozwój nazewnictwa jest nieodłączny od rozwoju osadnictwa – w wyżej wymienionym przypadku drobna szlachta mazowiecka zakładała osady na terenach dalszego Mazowsza, a intensyfikację kolonizowanych terenów można określić na podstawie częstości pojawienia się nowych nazw.
Nazwy własne opracowywane są dla baz antroponimicznych, które porządkują i klasyfikują poszczególne jednostki językowe – np. H. Górowicz wyróżnia nazwy rodowe pochodzące od imion jednoczłonowych, wyrazów pospolitych, imion bałtyckich, chrześcijańskich, słowiańskich (i ich spieszczeń), imion kobiecych czy nazwisk niemieckich. Do rzadkości należą nazwy rodowe pochodzące od nazwisk chłopskich (badacz odnotował kilka takich wyrazów na Kurpiach w XVIII i XIX wieku).
Przypisy
Bibliografia H. Górnowicz: Rodowe nazwy miejscowe Wielkopolski, Małopolski i Mazowsza. Gdańsk 1968 S. Urbańczyk: Encyklopedia języka polskiego. Wrocław 1991
Kategoria:Onomastyka