Równocześnie rozwinął handel numizmatami i dzięki swej niepospolitej wiedzy stał się znanym numizmatykiem. Cieszył się nawet przyjaźnią J.W. Goethego, który wyrażał się o nim z uznaniemNp. w zapiskach (Annalen oder Tag- und Jahresheften) z r. 1815: „Radca Becker pokazał w Offenbach godne uwagi obrazy, monety i gemmy, nie wzdragając się przed odstąpieniem miłośnikowi tej czy innej spośród pożądanych”. Z kolei w Kunst und Altertum am Rhein, Main und Neckar zanotował: „Pan Becker, nadzwyczaj ceniony jako medalier, posiada dla objaśnienia dziejów swego fachu znaczącą serię monet z wszystkich czasów, przejrzyście ułożonych. U tegoż znaleźć można też godne uwagi obrazy, brązy w dobrym stanie i antyczne dzieła sztuki rozmaitego rodzaju”., zaś w księciu Karlu von Isenburg znalazł życzliwego protektora, który zapewnił mu posadę bibliotekarza i nadał tytuł radcy dworskiego. W 1826 r. ujawnił się jako sprawca fałszerstw, które w swej książce wykazał włoski numizmatyk i archeolog Domenico Sestini. Sam jednak nigdy nie uważał się za fałszerza, lecz za „odtwórcę monet antycznych”, a tym samym za „mecenasa” muzealnych zbiorów i kolekcjonerów, którym dostarczał wartościowy „materiał studyjny”Po skierowanych przeciw niemu w 1825 publicznych zarzutach opublikował nawet wykaz 296 monet, które wykonał jakoby dla własnej przyjemności..