Sergiusza z Radoneża, przysłaną nowej parafii przez oberprokuratora Świątobliwego Synodu Rządzącego Konstantina Pobiedonoscewa. W dniu tym zbierano także ofiary wśród wiernych na dalszą budowę świątyni. Ogółem uzyskano około 57 rubli, a okoliczni mieszkańcy przekazali także przedmioty codziennego użytku. W kolejnych latach wsparcia budowie, zarówno finansowego jak i w materiałach budowlanych, udzieliły okoliczne zakłady przemysłowe. Jeszcze w 1889 wzniesiono budynek szkoły parafialnej, gdzie duchowieństwo rozpoczęło edukację religijną dla okolicznych mieszkańców.
Budowę zakończono oficjalnie 17 lipca 1892, gdy nastąpiła konsekracja świątyni. Cerkwi nadano wezwanie Świętej Trójcy, wiązało się to także z utworzeniem niezależnej struktury parafialnej. Do 1859 wierni z tych okolic podlegali pod sobór św. Katarzyny Aleksandryjskiej, a następnie pod cerkiew Proroka Eliasza. Wnętrza były zdobione złotem, ikonostas wykonany był z rzeźbionego drewna, a w świątyni znajdowały się także ikony, krzyże oraz kioty. Wieża świątyni miała wysokość 27 metrów. W archiwach zachowały się informacje na temat duchowieństwa cerkwi Świętej Trójcy. Od 1874 do 1884 posługę kapłańską pełnił tu ojciec Konstantin Gorbunow, a funkcję starosty cerkiewnego sprawował Aleksandr Piesteriew.