na terenie świątynnym znajduje się też wieża zegarowa i duża sadzawka. Odbudowany po pożarze z 1884 roku obiekt cechuje się eklektycznym stylem: podczas gdy część dolna zbudowana jest w stylu europejskim, z dużymi oknami i arkadami, część górną, wznoszącą się bezpośrednio nad świętym wizerunkiem wybudowano z zachowaniem stylu birmańskiego w postaci siedmiopiętrowej wieży. Do otwartej z trzech strony kaplicy z wizerunkiem Buddy Mahamuni prowadzą cztery długie korytarze, z których najważniejszy – wschodni – zapełniony jest w większej części straganami handlarzy dewocjonaliami, kadzidełkami, kwiatami itp. Przy wejściu oraz w pobliżu kaplicy posągu nad korytarzem umieszczono bogato rzeźbione drewniane łuki. Kolumny, na których wspierają się zewnętrzne łuki korytarza są pozłocone. Od korytarzy kaplica odgrodzona jest balustradą ze szklanymi tralkami, której nie mają prawa przekraczać kobiety. Podczas odbudowy po pożarze, ściany kaplicy obudowano betonem (reszta struktury murowana jest z cegieł), co pozwoliło na utrzymanie stanowiącej jej strop siedmiopiętrowej wieży. W celu zmniejszenia masy wieży, wewnętrzna jej powierzchnia została wymurowana ze specjalnych klinowatych cegieł.