Wzrok przykuwa także nowa posadzka z marmuru, położona w miejsce starych, zniszczonych płytek betonowych.

Architektura, wnętrze i wyposażenie Świątynia jest jednonawowa, z kwadratowym prezbiterium, murowana z kamienia łamanego, orientowana, posiada zamknięte sklepienie kolebkowe. Na tym terenie jest jedynym kościołem pokrytym gontami drewnianymi.

W prezbiterium znajduje się miejsce sprawowania pamiątki Wieczerzy Pańskiej – uratowany w ostatniej chwili przed zagładą ołtarz z 1623 r. z figurą Chrystusa i jego prawą ręką w geście błogosławieństwa, uniesioną jak do przysięgi. Charakteryzuje się on mniejszymi rozmiarami w porównaniu do innych z okolicy. Niektórzy historycy sztuki wykonanie jego przypisują grupie Meyner – Kower, znanych na Dolnym Śląsku snycerzy ołtarzowych. Ołtarz został ufundowany przez władający wsią ród Spillerów. Świadczyły o tym herby fundatorów ołtarza i kościoła, stanowiące w tamtych czasach nie tylko element dekoracyjny. Barbara Spiller, testamentowa fundatorka ołtarza, matka pięciu synów i sześciu córek, była bardzo zacną kobietą, a cztery herby rodzin umieszczone w uszakach ołtarzowych miały w rozumieniu fundatora pozostawić ślad jej pobożności.

Oprócz herbów Hartwiga Spillera i jego żony Barbary z d.