Order Ruchu Oporu 1940–1944 (luks. Ordre de la Résistance 1940–1944) – luksemburskie odznaczenie z okresu II wojny światowej.
Odznaczenie zostało ustanowione przez wielką księżnę Luksemburga Charlotte w dniu 30 marca 1946 roku jako odznaczenie dla wyróżnienia obywateli Luksemburga uczestniczących w walce przeciwko okupacji niemieckiej w ramach ruchu oporuArrêté grand-ducal du 30 mars 1946 portant institution d’une décoration civique (Mém. 22 du 29 avril 1946, p. 367)..
Odznaczenie posiadało dwa stopnie: Krzyż Orderu i Medal Orderu.
Zasady nadawania Order był nadawany obywatelom Luksemburga, którzy w okresie od 10 maja 1940 do 1944 roku działali w ruchu oporu na terenie Luksemburga oraz innych państw koalicji antyhitlerowskiej. Odznaczenie nadawano osobą cywilnym, które wyróżniły się w działaniach skierowanych przeciwko okupacji niemieckiej, w organizacji ruchu oporu. W wyjątkowych przypadkach mógł być nadawany również cudzoziemcom, gdy spełniali ogólne warunki nadania i działali na terenie Luksemburga. Odznaczenie mogło być nadawane pośmiertnie.