Bajkoterapia – kategoria biblioterapii polegająca na zastosowaniu bajki w terapii, która począwszy od początku XXI wieku cieszy się w Polsce coraz większą popularnością. Termin „bajka” ma tu bardzo szeroki zakres semantyczny, obejmujący zarówno tradycyjne baśnie, jak i liczne gatunki literatury dziecięcej. Bajkoterapia może być wykorzystywana w terapii zajęciowej jako forma wspomagająca – narzędzie w rękach fachowca-terapeuty. Z czasem wyszła poza ramy psychoterapii i zaczęła oznaczać także metodę wspierania rozwoju dziecka, rozwiązywania jego problemów i budowania kontaktu z nim. W takim ujęciu stosowana jest nie tylko przez psychologów, ale także przez rodziców, opiekunów i nauczycieliBorecka I., Biblioterapia, teoria i praktyka. Poradnik, Warszawa: Wydawnictwo SBP, 2001, s. 19–20..
Historia Za jednego z prekursorów naukowego podejścia do bajkoterapii uznaje się Bruna Bettelheima, autora książki Cudowne i pożyteczne. O znaczeniach i wartościach baśni (1977). W oparciu o badania kliniczne wskazywał on na katartyczną rolę literatury w odreagowywaniu negatywnych emocji i podkreślał znaczenie baśni dla rozwoju psychicznego dzieckaBettelheim B., The Uses of Enchantment: The Meaning and Importance of Fairy Tales, New York: Knopf, 1977..