W polskim obiegu czytelniczym dostępne są także przekłady publikacji zagranicznych autorek, m.in. Bajki, które pomagają dzieciom (2001) oraz Bajki, które leczą (2003). W pracach tych zachęca się rodziców do samodzielnego pisania bajek dla swoich dzieci. Aspekty teoretyczne podejmuje również Hanna Dymel-Trzebiatowska w książce W poszukiwaniu odrobiny pocieszenia. Biblioterapeutyczny potencjał utworów Astrid Lindgren z perspektywy narratologii i psychoanalizy literackiej (2014)Dymel-Trzebiatowska M., W poszukiwaniu odrobiny pocieszenia. Biblioterapeutyczny potencjał utworów Astrid Lindgren z perspektywy narratologii i psychoanalizy literackiej, Kraków: Universitas, 2014..
Krytyka Pomimo rosnącej popularności bajkoterapii pojawiają się głosy krytyczne, wskazujące na wolny rozwój tej dziedziny i jej zamknięcie w kręgu powtórzeń. Barbara Janczak (2004) zwraca uwagę, że problemem jest usytuowanie biblioterapii na pograniczu medycyny i kultury, co może prowadzić do niedoceniania jej potencjału. Postuluje, aby metoda ta stała się narzędziem w rękach specjalistów posiadających zarówno przygotowanie psychologiczne, jak i literaturoznawczeJanczak B., Biblioterapia – metoda wspomagająca rozwój i leczenie, Łódź: Politechnika Łódzka, 2004, s.