Henryka Wanda Łazowertówna (ur. 19 czerwca 1909 w Warszawie, zm. w sierpniu 1942 w obozie zagłady w Treblince) – polska poetka.
Życiorys thumb|Wiersz Mały szmugler Łazowertówny na pomniku Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu na cmentarzu żydowskim w Warszawie Była córką Maksymiliana i Blumy Łazowertów, jej matka była nauczycielkąWładysław Smólski, „Tragiczny los poetki”, Tygodnik „Stolica”, Nr. 14 (904)/1965, 4 kwietnia 1965, s. 16..
Studiowała jako wolny słuchacz filologię polską i romańską na Uniwersytecie Warszawskim, w 1930 otrzymała nagrodę w konkursie literackim za wiersz Stara panna. Po ukończeniu studiów otrzymała stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, dzięki któremu kontynuowała naukę na wydziale filologii francuskiej na Université Stendhal w Grenoble. Po powrocie do Warszawy rozpoczęła współpracę z czasopismami literackimi „Droga” i „Plon”.
Od 1935 należała do warszawskiego oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich, brała udział m.in. w organizacji dziesiątej rocznicy śmierci Stefana Żeromskiego. W 1938 opublikowała opowiadanie Wrogowie, traktujące o silnym antysemityzmie w polskim społeczeństwie. Mimo niewielkich dochodów jej pasją było kolekcjonowanie książek.