Pokój w Lubowli – traktat pokojowy zawarty w Lubowli w dniu 15 marca 1412 roku pomiędzy królem Polski Władysławem Jagiełłą a królem Węgier i Niemiec Zygmuntem Luksemburskim.
Tło międzynarodowe Po zwycięstwie pod Grunwaldem i podpisaniem z Zakonem Krzyżackim Pokoju toruńskiego w 1411 roku, Królestwo Polskie nadal pozostawało w stanie wojny z Węgrami rządzonymi przez Zygmunta Luksemburskiego, który w sojuszu z Krzyżakami w 1410 roku najechał Sądecczyznę.
Bitwa pod Grunwaldem zmieniła gruntownie sytuację międzynarodową, ponieważ Polska stała się ważnym czynnikiem w koalicji walczącej przeciwko Zygmuntowi. W maju 1411 roku Jagiełło zawarł sojusz z hospodarem Wołoszczyzny, Mirczą Starym. Na początku 1412 roku Paolo Nicoletti Veneto poseł Wenecji, która była w długotrwałym konflikcie z Zygmuntem o Dalmację, przybył do Krakowa i zaproponował Jagielle pieniężną i wojskową pomoc przeciw Zygmuntowi, a Ernest Żelazny w styczniu ożenił się z Cymbarką, siostrzenicą Jagiełły, co przypieczętowało sojusz Habsburgów z Polską. Spowodowało to, że Zygmunt znalazł się w potrzasku i musiał porozumieć się z Polską. W związku z tym w marcu 1411 roku w Nowej Wsi Spiskiej zawarł z Jagiełłą rozejm, a wkrótce dzięki mediacji możnowładców obu krajów i staraniom legata papieskiego kardynała Brando de Castiglione obaj władcy spotkali się 12 marca 1412 r.