Huśtawka emocjonalna () – technika wpływu społecznego. Mechanizm ten polega na wprowadzeniu osoby w stan lęku, następnie po nagłym i niespodziewanym wycofaniu negatywnego bodźca, następuje ulga, której towarzyszy stan bezrefleksyjności. Owa sekwencja emocji sprzyja zwiększonej uległości wobec próśb oraz sugestii kierowanych do osoby poddanej technice. Innymi mechanizmami, które zaliczają się do technik wpływu społecznego są między innymi stopa w drzwiach czy niska piłka.
Geneza Mechanizm działania huśtawki emocjonalnej został po raz pierwszy opisany przez polskich psychologów, Dariusza Dolińskiego i Ryszarda Nawrata w 1998 roku (Doliński, Nawrat 1998). Inspiracją do przeprowadzenia badań było funkcjonowanie człowieka, u którego nagle i nieoczekiwanie wycofano bodziec wywołujący pewną emocję. Uczeni poszukiwali odpowiedzi na pytanie, jakie są konsekwencje poznawcze oraz społeczne tego specyficznego stanu emocjonalnego. Do jej wyjaśnienia opierali się na teorii emocji ukazanej przed Nico Frijdę (1986), która mówi o tym, że emocje składają się z dwóch podstawowych elementów. Pierwszy aspekt to ocena zdarzeń jako istotnych lub nieistotnych, przyjemnych, bądź nieprzyjemnych.