Jan Głowacz Leżeński (zm. 12 sierpnia 1399 w Bitwie nad Worsklą) – magnat herbu Nałęcz, rycerz króla Władysława Jagiełły, wojewoda czerski i płocki, starosta Łęczycki od 1392, a w 1399 wojewoda łęczyckiHerbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.. Red. Jan Nepomucen Bobrowicz. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1846, s. 156–157.. Protoplasta rodu LeżeńskichJan „Głowacz” Leżeński h. Nałęcz, Sr..
Według legend niektórych herbarzy Jan Leżeński „Głowacz” był jednym z dwóch synów króla Kazimierza WielkiegoDobrogost alias Anzelm Głowacz z Pawłowic. – ostatniego z rodu Piastów i Esterki. Wraz ze swoim bratem Niemierzą został oddany pod opiekę do Abrahama z Nowego Dworu. Był właścicielem posiadłości w Leżenicach, gdzie w 1390 roku założył parafię i wybudował pierwszy kościół. W 1393 roku król Władysław Jagiełło nadał synom Abrahama z Nowego Dworu – Niemierzy, Janowi Głowaczowi Leżeńskiemu i Abrahamowi zamki Zbąszyń i Kiebłowo wraz z przyległymi miastami i wsiami. Był to akt wdzięczności za sumy pieniędzy pożyczone królowi Ludwikowi Węgierskiemu oraz królowym Elżbiecie Łokietkównie i JadwidzeSłownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu.Strona miasta Zbąszyń..