thumb|200px|Superbąbel Henize 70 w Wielkim Obłoku Magellana Superbąbel – pustka o rozmiarach setek lat świetlnych i temperaturze sięgającej 106 K, wypełniona gazem wydmuchiwanym do ośrodka międzygwiazdowego przez supernowe i wiatr gwiazdowy. Układ Słoneczny znajduje się blisko centrum starego superbąbla, znanego jako Bąbel Lokalny, którego granice są określane przez nagły wzrost pyłu ekstynkcji gwiazd na odległościach większych niż kilkaset lat świetlnych.
Powstawanie Najbardziej masywne gwiazdy, z masami pomiędzy 8 a 100 mas Słońca, o typie O i B są zazwyczaj zgrupowane w skupiskach, zwanych asocjacjami OB. Masywne gwiazdy typu O mają silny wiatr gwiazdowy i każda z nich eksploduje jako supernowa pod koniec swojego cyklu życia.
Najsilniejsze wiatry gwiazdowe uwalniają energię kinetyczną rzędu 1044 J przez okres życia gwiazdy, która jest równoważna eksplozji supernowej. Te wiatry formują bąble o rozmiarach kilkudziesięciu lat świetlnych.
Wewnątrz asocjacji OB gwiazdy są umiejscowione wystarczająco blisko siebie, że ich bąble łączą się ze sobą, tworząc gigantyczny bąbel zwany superbąblem.