Adam Tadeusz Wieniawski (ur. 27 listopada 1879 w Warszawie, zm. 21 kwietnia 1950 w Bydgoszczy) – polski pedagog muzyczny i kompozytor.
Życiorys Był synem Aleksandra i Julii z Zielińskich. Bratanek Henryka Wieniawskiego, Juliana Wieniawskiego oraz Józefa Wieniawskiego.
Studiował w Warszawie kompozycję u Henryka Melcera Szczawińskiego i fortepian u Zygmunta Noskowskiego, a następnie w Berlinie u Woldemara Bargiela i w Paryżu u Vincenta d’Indy, Gabriela Fauré i André Gedalge’a.
Podczas I wojny światowej służył w szeregach armii francuskiej. W roku 1918 powrócił do Warszawy, gdzie wykładał w Konserwatorium Warszawskim, a w roku 1928 został jego dyrektorem. W tym samym roku został prezesem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego im. Stanisława Moniuszki. W roku 1932 został prezesem Związku Kompozytorów Polskich. Był jednym z organizatorów oraz przewodniczył jury II (1932) i III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (1937). Podczas obu edycji konkursu pełnił funkcję przewodniczącego jury. Był jednym z inicjatorów Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego. W 1935 zorganizował pierwszą edycję tego konkursu.
Komponował opery, balety, utwory symfoniczne, kameralne, fortepianowe, opracowywał popularne pieśni.