Jurij Łarin, wł. Michaił Aleksandrowicz Łurje (ur. w Symferopolu, zm. 14 stycznia 1932 w Moskwie) – rosyjski rewolucjonista pochodzenia żydowskiego, działacz Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (frakcja mienszewików, później bolszewików), jeden z głównych autorów polityki komunizmu wojennego.
Życiorys Pochodził z rodziny mieszczańskiej. Przez całe życie cierpiał na miopatię. Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo na Uniwersytecie Noworosyjskim, został jednak usunięty z uczelni. W wieku osiemnastu lat związał się z ruchem rewolucyjnym, w latach 1901–1902 stał na czele lokalnej organizacji Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji w Odessie. W 1904 został skazany na ośmioletnią zsyłkę do Jakucji, zdołał jednak zbiec i wydostać się za granicę. Po podziale w SDPRR związał się z frakcją mienszewicką. Do Rosji wrócił w 1905; od 1907 do 1912 był sekretarzem Związku Robotników Przemysłu Naftowego. W 1913 ponownie skazany na zsyłkę, tym razem do guberni tobolskiej, otrzymał możliwość zamiany kary na wyjazd za granicęЛарин (Лурье) Михаил Александрович. Pracował jako dziennikarz, pisząc ze Sztokholmu o wydarzeniach w Niemczech dla rosyjskiego liberalnego pisma „Russkije wiedomosti”.