Ponowne próby uzyskania pomocy zachodniej przez Gruzję zakończyły się niepowodzeniem, gdyż państwa Ententy zrezygnowały z dalszego zwalczania bolszewików. Jesienią 1920 zakończyły się walki na froncie polsko-bolszewickim, w listopadzie tego samego roku doszło do podboju Armenii przez Armię Czerwoną. Bolszewicy kaukascy dążyli do przejęcia władzy w Gruzji jeszcze zanim plany te usankcjonowały najwyższe władze partyjne. Według danych wywiadowczych gruzińskich 9 grudnia siły radzieckie w Armenii i Azerbejdżanie przygotowywały się do uderzenia na Gruzję bez konsultacji z Komitetem Centralnym bolszewików. 15 grudnia 1920 Biuro Kaukaskie partii bolszewickiej upoważniło Komitet Centralny Partii Komunistycznej (bolszewików) Gruzji do wszczęcia w Gruzji kolejnej próby przejęcia władzy. Pierwsza reakcja Lenina na tę decyzję była negatywna. Moskwa obawiała się, że agresja na Gruzję pogorszy stosunki z państwami Ententy, które mogłyby zbrojnie wystąpić w obronie Demokratycznej Republiki Gruzji. O ile dowodzący 11 Armią Anatolij Haecker twierdził, że zajęcie Gruzji odbędzie się bez większych problemów, dowódca naczelny Armii Czerwonej Siergiej Kamieniew sądził, że 11 Armia jest osłabiona dezercjami, a poza tym powinna być wykorzystana w innych celach, do tłumienia buntów antybolszewickich w Rosji.