Walczył na Froncie Briańskim, Zachodnim, Południowym, Południowo-Zachodnim, Stalingradzkim, Dońskim, 2 i 3 Ukraińskim, uczestniczył w bitwie pod Moskwą i Stalingradem, operacji jassko-kiszyniowskiej i zajmowaniu Rumunii, Bułgarii i Jugosławii. W walkach był dwukrotnie ranny.
W latach 1945–1950 dowodził ciężkim pułkiem czołgowo-samochodowym, 1950-1952 był zastępcą dowódcy dywizji zmechanizowanej, a 1953-1957 dowódcą dywizji pancernej, 1959 skończył studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. W latach 1959–1961 ponownie był dowódcą dywizji pancernej, 1961-1964 zastępcą dowódcy Karpackiego Okręgu Wojskowego, a 1964-1967 starszym grupy radzieckich specjalistów wojskowych i głównym konsultantem Ministerstwa Sił Zbrojnych Kuby. Od kwietnia 1967 do grudnia 1968 był dowódcą Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce, a od grudnia 1968 do lipca 1969 I zastępcą komendanta Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.