Michaił Pietrowicz Konstantinow, ros. Миха́ил Петро́вич Константи́нов (ur. w Usmaniu, zm. 30 maja 1990 w Leningradzie) – radziecki generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Do Armii Czerwonej wstąpił w maju 1919. Uczestniczył w wojnie domowej w Rosji jako dowódca plutonu na froncie południowym oraz w Turkiestanie. W 1920 skończył borysoglebskie kursy kawalerii, a w 1922 szkołę kawalerii w Orenburgu.
W 1926 i 1935 odbył podyplomowe kursy dowódców kawalerii w Nowoczerkasku, a w 1943 w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. W latach 1930–1932 kierownik szkoły pułkowej 80 pułku ułanów Turkiestanu, w kwietniu-maju 1931 w jego składzie walczył z basmaczami. Od II 1932 do IX 1933 szef sztabu 79 pułku ułanów, później dowódca 41 pułku górskiej kawalerii. VII 1937 – IX 1938 zastępca dowódcy i dowódca 20 dywizjonu górskiej kawalerii, później dowódca 18 dywizjonu. 4 VI 1940 mianowany generałem majorem.