Po zakończeniu działań wojennych pozostał dowódcą korpusu, a od grudnia 1945 był w dyspozycji dowódcy kawalerii Armii Czerwonej Siemiona Budionnego. W końcu maja 1947 roku został mianowany szefem 2 Dywizji Zarządu Szkolenia Bojowego Planowania Armii Radzieckiej. W okresie VII 11948 – VII 1951 kierownik 2 roku głównego działu Wojskowej Akademii im. Frunzego w Moskwie, następnie zastępca dowódcy, a od lipca 1952 – dowódca Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. Od kwietnia 1955 I zastępca dowódcy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. 18 II 1958 mianowany generałem pułkownikiem, w 1964 przeszedł na emeryturę.
Ordery i odznaczenia Złota Gwiazda (6 kwietnia 1945) Order Lenina (trzykrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie) Order Suworowa II stopnia (1944) Order Czerwonej Gwiazdy (trzykrotnie, w tym w 1935) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (11 marca 1985) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „100-lecia urodzin Lenina” Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i