Realizując powołanie dał się poznać jako ceniony przez współwyznawców przewodnik duchowy, rekolekcjonista i spowiednik.
Gdy po wybuchu wojny domowej rozpoczęły się prześladowania katolików i napaści na klasztory, powierzona jego pieczy placówka wraz z kościołem i całym otoczeniem zostały spalone i zdewastowane przez milicję, ukrył się w domu swojej siostry. Aresztowany 13 sierpnia, został stracony jeszcze tego samego dnia. Pochowany został w zbiorowej mogile. Podczas ekshumacji stwierdzono, że śmierć spowodowana została przebiciem głowy przy pomocy gwoździa. Miejscem pochówku relikwii jest nisza na cmentarzu.
Proces informacyjny odbył się w Walencji w latach 1957–1959. Beatyfikowany w pierwszej grupie wyniesionych na ołtarze męczenników z zakonu kapucynów zamordowanych podczas prześladowań religijnych 1936–1939, razem z Józefem Aparicio Sanzem i 232 towarzyszami, pierwszymi wyniesionymi na ołtarze Kościoła katolickiego w trzecim tysiącleciu przez papieża Jana Pawła II w Watykanie 11 marca 2001 roku.