Inkwilinizm – termin pochodzący od łacińskiego słowa inquilinus, czyli najemca lub lokator. W ekologii oznacza mieszkanie organizmów jednego gatunku w domu innego gatunku. Zależność między gospodarzem a gatunkiem zamieszkującym wraz z nim może mieć formę mutualizmu, pasożytnictwa lub komensalizmu. Organizmy osiedlające się w gnieździe innego gatunku unikają kosztów budowy. Dlatego strategia ta jest dość szeroko rozpowszechniona wśród zwierząt. Obce gniazda mogą być zajmowane przez ptaki, takie jak dzięcioły albo Molothrus. Ze wspólnych gniazd mogą korzystać także salamandry, inkwilinistyczne trzmiele oraz motyle będące pasożytami społecznymi. Wiele gatunków ptaków, nietoperzy i stawonogów, określanych jako termitofile, osiedla się w gniazdach termitów. Chociaż uniknięcie negatywnych skutków osiedlania się dodatkowych gatunków jest zwykle trudne, zwykle w wyniku ewolucji doszło minimalizacji kosztów osiedlania się inkwilinów. Niekiedy zamieszkanie gatunku gościa przynosi gospodarzowi korzyści niwelujące straty w przestrzeni życiowej gospodarza.